Eolaíocht agus teicneolaíocht réasúnta óg é iompar aeroibrithe a tháinig chun cinn sa dara leath den 19ú haois. Chonacthas an chéad dílódóir grán aeir chun mórghráin a scaoileadh ó bhaisc long i gcalafort St. Petersburg, an Rúis, sa bhliain 1883, agus tugadh isteach dí-lódálaithe grán seasta sa RA i 1893. Ina dhiaidh sin, glacadh go forleathan le córais iompair aeroibrithe ag calafoirt ar fud an domhain le haghaidh díluchtaithe gránach; Léiríonn staitisticí gur díluchtaíodh beagnach 90% de ghrán mara iompartha ag calafoirt Rotterdam (An Ísiltír) agus Hamburg (An Ghearmáin) idir 1925 agus 1926 agus úsáid á baint as dí-lódálaithe aeir - go sonrach, córais aeroibrithe iompair de chineál súchán.
Le blianta beaga anuas, tá teicneolaíocht iompair aeroibrithe tar éis dul chun cinn go tapa agus fuarthas feidhm fhorleathan ar fud earnálacha tionsclaíocha éagsúla, ag láimhseáil ábhar cosúil le grán, stroighin, fuinseog eitilt, táirgí ceimiceacha, púdar mianraí, salann, plúr, meascáin bhaisc ghloine agus cruan, agus gaineamh teilgcheárta. De réir mar a mhéadaigh achair iompair, forbraíodh córais iompair aeroibrithe de chineál brú. Úsáideann caidéil iompair aeroibrithe ísealbhrú chun ábhair phúdaracha agus ghráinneacha a iompar; go bunúsach, is gléasanna iompair iad a úsáideann sruth aeir le brú agus treoluas ar leith chun ábhair den sórt sin a bhogadh. Ó thaobh meicnic sreabhach de, is é an meán laistigh den phíblíne iompair ná meascán d'aer agus de cháithníní soladacha - arb é atá ann sreabhadh dhá chéim gás-soladach - agus mar sin, díríonn teoiric an iompair aeroibrithe go príomha ar na bunphrionsabail a rialaíonn sreabhadh gás-soladach.